Door Laurens
De tweede dag. Nadat de eerste dag verregend was hoopten we vandaag op wat beter weer. Toen we wakker werden bleek dat het wederom bewolkt was en het regende een beetje. Aangezien we de vorige avond waren gaan slapen in Mulhouse, moesten we vroeg op zodat we naar de finishplaats Besançon konden rijden vanwaar we de tweede dag zouden volgen. Een dag die ietsje anders zou verlopen dan we gepland hadden.

Aangekomen in Besançon bleek dat de straten buitengewoon rustig waren en er geen enkel teken was dat kon verraden dat hier de grootste wielerronde van de wereld zou langskomen, maar dit moest de finishplaats zijn en dus werd de bus geparkeerd in het centrum van de stad. We stapten uit naast een oranjegestreept pakhuis en besloten maar naar de binnenstad te lopen waar toch wel iets van de Tour te vinden zou moeten zijn. En inderdaad, in de stad hingen zo hier en daar wat vlaggen van de Tour de France. Echter, er was nog steeds geen teken te herkennen van een parcours. We besloten een man op een terrasje te vragen waar we nu eigenlijk moesten zijn en hij verwees ons maar naar het lokale Toerismekantoor dat zo bleek 10 meter verder zat.

Na vijf minuten stonden we weer buiten en gewapend met een plattegrond van de stad gingen we op zoek naar de finish, die zo had de VVV-medewerker gezegd, toch nog een uurtje lopen moest zijn en eigenlijk helemaal niet in het centrum lag, maar ergens in een van de buitenwijken van de stad. En dus begonnen we maar te lopen. Onderweg passeerden we een kasteel bovenop een berg, één van de fraaie gezichten van de stad, en toen we eenmaal buiten het centrum waren bleek dat het toch verder lopen was dan gedacht. Gelukkig reden er bussen voorbij die voor de gelegenheid gratis waren. En dus stapten we in een bus en binnen 10 minuten stonden we aan de finish. We bemachtigden een mooie plaats 50 meter voor de streep en toen was het grote wachten begonnen, aangezien de renners pas zo rond 17.30 uur zouden passeren en het nu nog maar elf uur was.

Daar stonden we dan. De lucht nog steeds bewolkt, zelfs zo donker dat we hoopten dat we het vandaag droog zouden houden. Een groot tv-scherm was neergezet om het publiek toch nog iets van de andere 198,7km van de 199km die de etappe lang is mee te laten krijgen, maar aangezien de rijders nog niet gestart waren en de beelden pas rond 14 uur werden uitgezonden werden er maar foto’s getoond van het opbouwen van de finish. Dit kon trouwens eveneens in het echt aanschouwd worden, want terwijl we stonden te wachten werd de laatste hand gelegd aan de belijning van de finish. Ondertussen werden we vermaakt door stuntfietsers en een dansende Skoda-beer en kregen we van alle kanten promotiemateriaal (beter bekend als ‘zooi’) aangereikt uit naam van de talloze sponsors die de Tour rijk is. Glinsterende pompons van de Franse televisie, water van Vittel, wasmiddel van de Xtra, gele petjes van de sponsor van de gele trui LCL, weer water van Vittel, groene grote handen en groene vlaggetjes van PMU (sponsor van het puntenklassement), opblaasbare sambaballen (een vernuftig idee waarbij men rijst in een ballon mikt), zoutjes van een niet nader gedefinieerde sponsor, wederom water van Vittel, meer gele petjes, nog een keer glinsterende pompons van de tv en dan alles nog een paar keer. Afijn, consumptiemaatschappij ten top. En wie dacht dat alleen Nederlanders graag gratis spullen krijgen moet toch maar een keertje naar Frankrijk komen tijdens de Tour.

Inmiddels waren de wolken wat weggetrokken en was de zon doorgebroken, de beelden werden uitgezonden en de renners waren goed onderweg. In de kopgroep zaten twee Nederlanders (Maaskant en Timmer) en dus was onze hoop gevestigd op Hollandse glorie in de Tour, met ons erbij. Echter, enkele kilometers voor de streep sprong Ivanov van het kopgroep vandaan en enige tijd later begon het slaan op de reclameborden die op de hekken voor ons gemonteerd waren toe te nemen evenals het gejuich. Onze hoop op een Nederlandse overwinning begon af te nemen, misschien dan nog de sprint om de twee plek. Daar kwam Ivanov al om de bocht, niet gehaast, en vanaf 100 meter voor de streep ging hij al rechtop zitten en genoot van zijn overwinning. Kort hierachter kwam de rest van de kopgroep binnen. De tweede plaats werd gepakt door Roche en de Nederlanders eindigden op 4 (Maaskant) en 11 (Timmer). Het peloton eindigde op zo’n vijfeneenhalve minuut achter de winnaar. Het podium was slechts een klein stukje verder en dus besloten we om daar ook nog even gaan te kijken, waarna we naar de gratis bus gingen die ons naar het centrum van de stad bracht.

Enige tijd zoeken later vonden we het oranjegestreepte pakhuis terug en daarmee onze bus. We vertrokken naar Zwitserland. Het land van de bergen. En de Tour-toto, die hebben we allebei (nog) niet gewonnen.