Cycling Story

Vandaag de laatste etappe die we tijdens ons verblijf in Frankrijk zouden bezoeken. De etappe, met start in Pau en finish op de top van de Col du Tourmalet, ging grotendeels tegen de rijrichting van de etappe van dinsdag in.

Ter ere van 100 jaar Pyreneeën in de Tour was de Tourmalet dit jaar twee keer opgenomen in het wedstrijdprogramma. Dinsdag lag deze col van de buiten categorie halverwege het parcours, vandaag was de eindstreep bovenop getrokken.

Anderhalve week geleden al waren de eerste campers gearriveerd op deze mythische beklimming en het was onzeker of wij met de bus van Heijthuijzen wel in de buurt konden komen. Iedereen hoopte, maar doolde tevens in onzekerheid.

Om half zeven werden we vandaag al aan tafel verwacht. Het was een zware nacht. Onze rust werd regelmatig onderbroken door een donderslag of door een flinke regenbui. We aten een hapje en namen een sapje en stapten even voor zevenen de bus in. We reden, door de aanhoudende regenbuien, in de richting van de Tourmalet.

Even leek het er op dat we in Soulom, waar een tussensprint gepland was, de Tour zouden moeten volgen: de weg naar de Tourmalet leek immers afgesloten. Na een overleg tussen de buschauffeur en de diender, konden we echter toch omhoog: de organisatie had nog enkele parkeerterreinen achter de hand gehouden en die hadden ze zojuist geopend.

We beklommen met de bus de achttien kilometer lange beklimming tot rond het negen-kilometerpunt, alwaar onze chauffeur parkeerde. Het was toen rond negen uur en de renners zouden, volgens de verwachting, rond vijf uur passeren. Het regende hard en dus besloten we, op een enkeling na, ons in de bus te vermaken.

Dit ging ons best goed af, we vergaapten ons aan de wolken tussen de bergen, en voor we het door hadden was het half drie en kwam de passage van de karavaan in zicht. We besloten een stuk af te snijden naar het parcours over een weiland. Een avontuur was in de maak…

We manouvreerden tussen de vlaaien door, we struikelden over onkruid en we ergerden ons dat we onszelf dit aan hadden gedaan. Gelukkig hadden we genoeg goesting om door te kunnen zetten en voordat de reclamestoet in het brandende bergzonnetje verscheen, waren we boven en hadden we onze klapstoeltjes uitgeklapt.

De karavaan werd aangevoerd door de LCL Banque: een van de hoofdsponsors van de Tour de France. Achter de LCL Banque doemde een grote wolk op die rondom de Tourmalet gauw om zich heen greep. Het zicht werd beperkt tot vijftien meter en van de kleurrijke praalwagens van de geldschieters waren nog slechts de silhouetten van de koplampen over. De Tourmalet werd door dit decor mythischer dan we gehoopt hadden, want ik was er zeker van dat het beeldmateriaal uniek zou worden.

Rond vijf uur was het zo ver: de eerste renners verschenen aan het front. Het waren gele trui Alberto Contador en witte trui Andy Schleck. De twee hadden een voorsprongetje opgebouwd, werkten goed samen en bleken de overwinning, achteraf, op een akkoordje gegooid te hebben. Contador schonk Schleck de zege, wat betekende dat Contador zijn 8″ voorsprong in stand wist te houden.

Daarachter zagen we een sterke Robert Gesink en een afwachtende Denis Menchov. De Raborenners bleven na afloop 4e (Menchov, op 3’53″) en 6e (Gesink, op 6’41″) en het podium is, met nog drie etappes te gaan, voor de Russische kopman nog in zicht.

Alle 171 renners kwamen te voorschijn uit de witte wolkendeken en verdwenen daar even snel terug in. Na de laatste renners sloot de bezemwagen de rij en zat voor ons de etappe naar de top van de beruchte Col du Tourmalet er op. Op de terugweg verkoos ik het parcours boven het weiland om terug naar de bus te geraken om mijzelf nog enigszins te sparen.

In verband met de grote drukte, moesten we ten minste twee uur wachten alvorens we van de parkeerplaats af konden rijden. In die tussentijd bekeken we met vergaande belangstelling hoe vier Spanjaarden een tent probeerden op te vouwen en hoe een Franse monteur van de ‘Depannage’ een kapotte auto weg probeerde te takelen.

Moe maar voldaan kwamen we weer aan in ons hotel in Lourdes en gelukkig stond een lekkere koude avondschotel op ons te wachten.

Bon appetit!
Team Cycling Story